خورشید بر

با یاد انسانی که شهرام شیدایی است

  

چه چیز میان‌ِ آدم‌ها عوض شده ؟
                نمره‌ی کفش‌‌ها ، نمره‌ی عینک‌‌ها ، رنگِ لباس‌ها
یا رنج که هیچ تغییری نمی‌کند ؟

خندیدن
        در خانه‌ای که می‌سوخت :
ــ زبانی که با آن فکر می‌کردم
                                آتش گرفته بود .

دیگر هیچ فکری در من خانه نمی‌کند
شاید خطر از همین‌جا پا به وجودم می‌گذارد .

سکوت کلمه‌ای‌ست که برای ناشنواییمان ساخته‌ایم
                وگرنه در هیچ‌چیزی رازی پنهان نیست .

کسی عریان سخن نمی‌گوید
        شاعران‌ِ باستان‌شناس
                شاعران‌ِ بی‌کار ، با کلماتی که زیاد کار کرده‌اند .

چه چیز ما را به چنگ زدن‌ِ اشیا
                    به نوشتن وادار می‌کند ؟
ما برای پس گرفتن‌ِ کدام « زمان » به دنیا می‌آییم ؟

                آیا مـُردن‌ِ آدم‌ها
                                 اخطار نیست ؟
چرا آدم‌ها خود را به گاو‌آهن‌ِ ‌فلسفه می‌بندند ؟
        چه چیز جز ما در این مزرعه درو می‌شود
                                                چه چیز ؟
من از پیچیده شدن در میان‌ِ‌ کلمات نفرت دارم
                چه چیز ما را از این توهّم ــ زنده‌بودن ــ
                    از این توهّم ــ مُردن ــ نجات خواهد داد ؟

پرنده یعنی چه
            از چه چیزِ درخت باید سخن بگویم
                                که زمان در من نگذرد ؟


خندیدن
    در خانه‌ای بزرگ‌تر
                که رفته‌رفته زبانش را
                        خاک از او می‌گیرد
و مثلِ پارچه‌ای که روی مُرده‌ها می‌کِشند
                                    آن را روی خود می‌کِشد . ¡

   + مریم تاج الدین ; ۱:٤۳ ‎ب.ظ ; جمعه ٦ آذر ۱۳۸۸
comment نظرات ()
صفحه قبل →